#33 je zult jaren ziek zijn

Pas toen ik eindelijk de juiste medicatie kreeg kalmeerde mijn psychose. De realiteit waarin ik geleefd had was niet echt geweest.

De hoofdpsychiater van de open en gesloten afdeling hield samen met een stagiair toezicht op ongeveer twintig patiënten. Hij was de leider van deze afdeling en daarom erg druk. Het duurde weken voordat ik eindelijk een afspraak met hem had.

‘Waarom wou je me spreken’ zuchtte de hoofdpsychiater psychiater vermoeid.

‘Het is me nog niet duidelijk waarom ik hier nu bent’ zei ik bijna dringend.

‘Omdat je psychotisch bent’ zuchtte de psychiater.

‘psychotisch was’ corrigeerde ik.

Hij keek me serieus aan ‘dat moeten we nog even aanzien’ Hij maakte een notitie. ‘we moeten eerst zeker weten dat je niet langer psychotisch bent.

‘Dat begrijp ik.’ Zei ik een beetje ongeduldig ‘ Ik wil echter snel weer terug naar mijn studie. Anders loop ik straks wel heel erg ver achter’

‘Aan je studie kun je voorlopig niet meer verder.’ zei de psychiater zonder ophef ‘Het duur meestal jaren voordat iemand herstelt van een psychose.

‘Een jaren!’ zei ik geschrokken. ‘dat kun je niet menen!’

‘Nu ja, in ieder geval een jaar’ zei hij een beetje verontschuldigend. Hij zag pas aan mijn reactie hoe heftig deze uitspraak eigenlijk was. ‘ga er maar van uit dat dit studiejaar  niet meer mee kan doen.’

Mijn energie zakte in mijn schoenen. Een golf van angst stroomde door me heen. Tranen stonden plots in mijn ogen. ‘Nee, stamelde ik. Dat kan niet waar zijn.’

Even was het stil. Tijdens deze stilte leek mijn wereld in te storten. Een jaar herstellen zou ook een jaar studie vertraging betekenen. Dat zou betekenen dat ik niet langer met mijn vrienden in de klas terecht zou komen. Bovendien zou deze psychische ziekte constant op de achtergrond blijven.

‘Maar ik wil gewoon studeren’ wist ik uit te brengen.

De psychiater keek me aan met medelijden ‘Denk voorlopig maar niet aan studeren, je moet nu een tijd herstellen.’

 en wat dat zou betekenen voor de rest van mijn leven kwam de klap pas echt aan. Die realisatie herinner ik me als het meest pijnlijk, en was misschien nog wel het meest traumatisch voor me.