#32 De dagen in de instelling

Een luide klop op mijn deur. ‘ontbijt’ zei een stem. Verschrikt keek ik rond de zon verlichte kamer. Verward over wat ik hier deed ging ik naar het ontbijt. Nog altijd begreep ik niet waarom hier was. Waarom hadden mijn moeder en broer mij hier achtergelaten? Ook zat mijn hoofd nog vol van de avonturen die ik had meegemaakt. Ik kon er geen vat op krijgen. Het was te veel.

Tijdens het ontbijt was ik nog steeds erg warrig in mijn hoofd.

‘Is er iets Albert?’ vroeg een verpleegkundige

‘Nee!’ snauwde ik tegen haar.

Ze keek bezorgd een andere verpleegkundige.

‘Ze begrijpen me verkeerd. Ze snappen er niks van. Het komt omdat ik zoveel heb meegemaakt. Ze kunnen me niet helpen‘ Dacht ik, nog steeds verwildert. Plots stond ik op en ijsbeerde door de kamer.

Hierboven een typerend fragment over mijn leven in het gekkenhuis.

Nu wil ik deze dagen niet al te uitvoerig beschrijven, aangezien over dat onderwerp al genoeg boeken zijn geschreven.

Wat ik wel even kwijt wil is dat het een hele heftige periode voor mij was, die ik tot de dag van vandaag nog niet helemaal kan bevatten. Opgesloten zitten tussen allerlei gekke mensen die, op de meest onverwachte momenten erg emotioneel konden worden. Dat terwijl ik zelf erg in de war was. Ik kon geen controle leek kunnen uitoefen op mijn situatie. Niemand die mij serieus nam, niemand die werkelijk naar mij kon luisteren, die mij kon begrijpen.

Mijn verwarring zou eerst heftiger worden voordat het beter werd. Gelukkig werd het beter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.