# 15 de achtervolging

De nacht verliep zonder te hallucineren. De skunk leek uitgewerkt en het werd tijd om op zoek te gaan naar de spullen die ik naast de fontein had laten liggen. Natuurlijk wist ik dat de kans heel klein was dat ik die nog terug zou zien, maar de kans was er.

In de ochtendzon liep ik langs de tram rails omhoog naar het betreffende parkje. Bovenaan de heuvel zag ik een aantal politie auto’s geparkeerd. Even bleef ik staan. Stonden al die agenten rond de fontein?
Voorzichtig liep ik nog een paar stappen door. Ineens wees een van de agenten naar mij en schreeuwde iets wat leek op ‘‘DAT IS HEM!’.
Alle agenten keken naar mij, en ik naar alle agenten. Als een haas schoot ik er vandoor, de heuvel af. Direct werd ik achtervolgt door een grote gespierde agent. ‘STOP!’. Nog nooit had ik zo hard gerend, op blote voeten.

Terwijl ik een trap afvloog bedacht ik me waar ik mee bezig was. Een heuse achtervolging, wauw! Luid lachend sprintte ik verder. Mijn energie leek onuitputtelijk en ik voelde me heel licht en fit. Het voelde geweldig.

Dit omdat ik strak stond van de Dopamine. De hele achtervolging maakte ik natuurlijk extra veel dopamine aan. Naast de extra energie werd ik extra vrolijk en merkte ik niet dat ik op blote voeten rende.

Om de hoek kwam ik op een lang recht stuk. Tot mijn schrik dat de afstand tot mijn achtervolger een stuk kleiner was geworden. Dit ging ik niet winnen.
‘Hij zal me proberende te tackelen’ dacht ik te weten ‘ik kan hem beter laten afremmen’. Ik zag een rij geparkeerde auto’s. Ik rende langs deze auto’s glipte er ineens links tussen door. Ze stonden echter zo dicht op elkaar geparkeerd dat dit even duurde. De gorilla agent knalde langs me heen en wist mij te raken met zijn gummiknuppel.
Ineens was ik bek af. Langzaam liep ik naar het midden van de weg en aanschouwde de agent. Totaal buiten adem blokkeerde hij met een grijns mijn vlucht route.

Langzaam deed ik mijn handen omhoog en liep richting een muurtje verderop aan de kant van de weg De agent behoedzaam op me af. Zwaar hijgend hield hij zijn gummiknuppel hoog in de lucht. Zijn blik agressief.

“GET DOWN!” schreeuwde hij overdreven hard in het Engels.
‘You got me, I’ll just walk to the side of the road’ ik wees naar de muur en bleef lopen.
Hij kwam ook steeds dichter bij ‘GET DOWN!’.
Hij sloeg me ineens keihard in de holte van mijn knie! Ik viel op beide knieën midden op straat. ‘Okay okay i’ll get down’ zei ik. Langzaam ging ik plat liggen. De gorilla vond het kennelijk niet snel genoeg. Nog een klap ‘GET DOWN’ schreeuwde hij weer. Kennelijk was zijn Engels beperkt.

Het vreemde was dat ik geen pijn voelde. Het was een enorm gespierde agent en hij sloeg hard, haalde echt uit. Maar ik voelde het niet ‘De gummiknuppel doet gewoon niet zeer‘ dacht ik..
Ik begon weer te lachen. Om te kunnen praten deed ik mijn hoofd weer omhoog. Hij onderbrak de woorden door een keiharde slag op mijn hoofd. Deze stuiterde met geweld op de stenen straat. Pijn.

Op dat moment vond ik het een geweldig avontuur wat ik meemaakt. Het was alsof ik de hoofdrolspeler was van een actie film. Dat ik dit in het echt meemaakte vond ik te gek. Ook realiseerde ik mij dat dat gekke gedachtes waren om op dit moment te denken. Maar dat ik werkelijk was doorgedraaid kwam niet in mij op.

Terwijl ik rustig op de grond lag worstelde de agent handig een paar handboeien om mijn polsen. Terwijl ik terug omhoog liep dacht ik vrolijk verder over mijn situatie. ‘ze weten niet dat ik de fontein heb gesloopt toch? Misschien hebben deze agenten mijn paspoort wel gevonden.’ Ik besloot mijn mond er over te houden.

Volgende hoofdstuk