# 12 onwetend psychotisch

Op het moment dat ik de psychose voor het eerst meemaakte had ik nog nooit van een psychose gehoord. Wel wist ik dat je kunt hallucineren van drugs. Maar dat was dan het effect van de drug, en werkte na een aantal uren uit. Dat drugs een psychose kunnen veroorzaken wist ik niet.

Nog even bleef ik zitten, genieten van het uitzicht dat ik vanaf het bankje had. Daarna gaf ik de joint met skunk door. De jongens rondom het bankje lieten een gezamenlijke ‘boooo’ horen. Ze vonden dat ik meer moest roken van de skunk. ‘kom op man, neem een fatsoenlijke hijs’ zij een van hen. Maar ik maakte ze duidelijk dat ik niet meer wou proberen. Aangezien meer jongens aanhielden dat ik er meer van moest roken besloot ik weg te lopen.

Verderop in een parkje besloot ik een bijzondere fontein te bekijken in het licht van de ondergaande zon. Het was een fontein van natuur rotsen waar een beetje water uit stroomde. In deze rotsen leek ik van alles te zien. Gezichten, dieren en andere kunst. Een beetje zoals je veel kan zien in wolken. Het was fascinerend. Zo fascinerend dat ik ruim een uur naar de fontein heb gestaard. Dit voelde echter als een paar minuten.

Aan de andere kant van het park bleek een ouderwetse tram te staan. Deze was uit het zicht van de jongens maar aangezien ik maar heel even wou gaan kijken vond ik dat wel kunnen. De tram was ook fascinerend, en leeg. In mijn fascinatie leek het mij een goed plan stiekem door een openstaande raam naar binnen te sluipen, puur voor het avontuur. Aangezien niemand hier erg in scheen te hebben besloot ik dit avontuur te vervolgen door op het dak van deze tram te klimmen. Daar heb ik een tijdje heb gezeten.

Terug beneden kwam ik weer in de tram terecht. Daar schrok ik, want de conducteur was terug. Gelukkig leek ze mij niet te zien. Het was een mollige Portugese dametje druk aan het werk. Even observeerde ik haar, zag ze mij nou werkelijk niet?

Op een houterige, robot achtige manier in haar tram de klusjes doen die moesten gebeuren. Ik heb haar een tijdje geobserveerd en in die tijd bleef ze op dezelfde robotachtige manier bewegen. Toen ze mij eindelijk zag keek ze me aan met een vriendelijke lach aan.

‘We gaan dicht’ zei ze, op een robotachtige manier in het Engels.
‘Dit acteer je of niet? Je doet alsof je een robot bent!’ spurtte ik uit

Opeens leek ze te ontspannen en werden haar bewegingen weer menselijk. ‘Woa, jij snapt het!’ zei ze op een normale manier. Hier werd ik lichtelijk bang. ‘ja, eh, ik denk het. Ik ga maar weer’. En alsof ik een klant was geweest verliet ik de tram via de normale uitgang.

Volgende hoofdstuk