# 9 De laatste lift

Vorige hoofdstuk #8

Eigenlijk was ik mij heel bewust dat ik mijn fysieke en mentale grenzen aan het oprekken was. Ik wist alleen niet dat ik er mentaal ziek van kon worden. Het liften en het weinige slapen waren al veel voor me. Door over mijn fysieke grenzen te gaan zou ik ook steeds verder over mijn mentale grenzen gaan

Vier uur had ik gelopen met mijn zware backpack, en dat door de spaanse zon. Het liften had mij gebracht naar een klein dorpje waar geen benzine station was. Na vier uur lopen kwam ik gelukkig bij een groot benzinestation. Hier zat ook een weg hotel bij, waar ik mijzelf trakteerde op een hotelkamer.

Fris en fruitig en nog altijd erg vrolijk lifte ik de volgende ochtend verder. Het duurde niet lang voordat ik kon meeliften met twee dames die naar Lissabon gingen.

Een aantal uur later zagen we Lissabon liggen. “Zie je die brug daar?’ Zei 1 van de meisjes.We hadden uitzicht op een prachtige brug ‘ja’ zei ik.
‘Van die brug springen jaarlijks een heleboel mensen die dachten dat ze konden vliegen. Natuurlijk is ze dat niet gelukt en zijn ze nu dood.’ Zei ze. ‘Dat waren domme mensen. Als je toch wilt vliegen, begin dan vanaf de grond!’
Goed advies‘ dacht ik nog. Maar waarom geeft ze mij dit als advies? Ik ben toch niet zo gek dat ik zou proberen te vliegen..?

Volgende: deel twee: psychotisch in Lissabon