# 8 Liften met de politie

Om acht uur was ik bij het busstation. Daar keek ik even op de kaart. ‘Wat zou de beste plek zijn om verder te liften?’ Ik wist dat vanuit een grote stad verder liften erg lastig zou zijn. Op het busstation zag ik een kaart van Spanje en daar keek ik hoe ik naar Lissabon kon gaan. Bijna op de gok besloot ik naar een klein stadje te gaan, genaamd Talavera de la Reina.

Dat bleek een slechte keuze te zijn geweest. Vanuit dit cultureel rijke plaatsje was liften bijna niet te doen. Ik moest erg lang wachten heb erg lange stukken gelopen onder de genadeloze Spaanse zon.

Het kwam zelfs zo uit dat ik op gegeven moment geen andere optie had dan te liften langs wegwerkzaamheden. Een politieauto zag mij toevallig  staan en kwam met loeiende sirenes op mij af. Ik bleef staan waar ik stond.

‘Wat doe je daar, zo liften langs de snelweg’ vroeg de agent een beetje verward.
‘Aan het liften naar Lissabon.’ vertelde ik beleefd ‘Ik kon nergens een benzinestation of een oprit vinden.’
De politieagent krabde op zijn hoofd ‘wist je dat het illegaal was om te liften in Spanje?’
‘Nee, dat wist ik niet’ zei ik heel onschuldig.

De agent nam mij mee in zijn auto. ‘Dit zou wel eens een flinke boete kunnen opleveren‘ dacht ik verslagen.
‘Dus bij een benzinestation zou je verder kunnen liften?’ zei de agent ineens.
‘Ja’ zei ik een beetje verward.
Zonder iets te zeggen reed hij naar het volgende benzinestation. Daar liet hij me gewoon uitstappen.
‘Wow bedankt’ zei ik ontroert.
‘Wat ga je nu doen?’ zei hij zakelijk.
‘Mensen vragen of ze me willen meenemen’ legde ik uit ‘Net zo lang tot iemand me wil meenemen.’
‘Laat me je helpen’ zei hij vriendelijk.

Met ongeloof keek ik toe hoe deze agent in functie verschillende mensen op het benzinestation aansprak. Binnen no time had ik een lift. En zo kwam ik weer een paar benzinestation verder, richting de ondergaande zon.

Volgende hoofdstuk