#7 Couchsurfen met een drugsdealer

juli 2009 – Madrid

Op advies van de dokter nam ik een paar dagen rust in Tony ’s flat. Daarna ging ik mee met hem en zijn huisgenoten naar meer feesten in Barcelona. Het was zo leuk geweest dat ik langer bleef in Barcelona dan ik van plan was geweest. De dag brak echter aan dat ik door wou met mijn reis naar Portugal, ik kon immers mijn broer niet helemaal in de steek laten. Ik lag toen al achter op schema. Mijn broer zou zich echter wel vermaken waar hij verbleef in Portugal.

Een e-mail naar hem sturen durfde ik niet. Laat staan dat ik liet weten dat ik vijf hechtingen in mijn knie had. Misschien dat ik bang was beoordeeld te worden op mijn chaotische gedrag. Als hij zou horen wat ik de laatste tijd voor gekke dingen gedaan had, zou hij zich zorgen gaan maken. Hij zou het dan ook doorvertellen aan mijn moeder, en dat wou ik echt niet.
Mijn moeder had zo haar eigen problemen. Haar wou ik niet belasten met mijn avonturen. Dus beleefde ik ze, zonder het hen te vertellen.

In Barcelona had ik een Couchsurf adres geregeld in voor Madrid. Het slapen op ander mans banken via couchsurfing.com had ik vaker gedaan en was mij altijd goed bevallen. Mijn nieuwe host had laten weten dat ik bij hem kon overnachten. Hij had zo’n beetje alleen een adres en een tijd genoemd, en dat was voor mij voldoende.

Het Couchsurf adres bevond zich in het centrum van Madrid. Bij een prachtig appartementengebouw. Binnen belde ik aan bij het betreffende appartement. ‘Kom binnen’ zei mijn host gehaast. Het was een Spaanse man van in de 40 die enorm gespierd was. Even schrok ik van wat ik zag, maar kon zonder te knipperen netjes ‘Dankjewel’ zeggen en naar binnen treden.

Het was een luxe appartement, met dure meubels. Het zag er allemaal nog heel nieuw uit. De vloer ook. Binnen wou ik op de bank gaan zitten.
‘Stop!’ zei mijn host gepanikeerd.
Bevroren bleef ik staan en draaide alleen mijn hoofd.
‘Doe je schoenen uit!’ zij hij alsof hij dat al had gezegd.
Zonder te laten blijken dat ik vond dat hij zich vreemd gedroeg, deed ik mijn schoenen uit en ging ik rustig op de bank zitten.
‘Nee! Zij hij weer gepanikeerd ‘die bank wou ik net verplaatsen!
Ik stond weer op. ‘
Ga niet over deze lijn’ zij hij terwijl hij een lijn uitbeeldde met zijn zaaiende armen.
Staand volgde ik zijn commando’s maar gewoon op.

Zonder hem verder te leren kennen, heb ik hem uiteindelijk geholpen zijn bank te verplaatsen. Het voelde alsof ik een gorilla aan het temmen was. Temmen door maar heel beleefd te doen wat mij gevraagd werd.

Toen we eindelijk klaar waren plofte hij neer op de net geplaatste bank. 
‘Gaat het?’ vroeg ik hem beleeft.
Hij blies overdreven veel lucht uit, en ademde diep in. Eindelijk kalmeerde hij een beetje.

‘Ik heb drie banen’ zei hij met grote handgebaren ‘Als uitsmijter, in de bouw, en als drugsdealer. Daarom ben ik zo gestrest’ 
Daar was ik wel door geïntimideerd. Maar ik dacht zoiets als ‘ Als ik gewoon rustig blijf is er niets aan de hand.’

‘Oh wat interessant, hoeveel uur werk je voor iedere baan?’ vroeg ik vriendelijk.
‘Dat verschilt. Dat maakt niet uit. Het verdient in ieder geval goed!’

Hij keek Al snel was hij uitgepraat.  ‘Ik ga een dutje doen.’ Zei hij stellig ‘Ga rondlopen in Madrid.’ In gebiedende wijs enkelfout ging hij verder ‘Vanavond gaan we drinken.’
Ik begon te vermoeden dat deze man gewoon een drinking buddy zocht. ‘Ik heb hier Alcohol. Breng mij een zak ijs en twee liter cola’ hij dacht even na ‘en een zak chips.’

‘Prima, één zak ijs, twee liter cola en een zak chips’ herhaalde ik.

‘Ik zie je hier weer om vijf uur’ gebood hij, en werkte mij het appartement uit.

Het was een mooie zonnige dag in Madrid. De oude grootse gebouwen gaven mij het idee dat ik die dag genoeg te zien zou hebben. Dit reisje was veranderd in een avontuur. Wat was het toch een heerlijke vakantie zo! En nu verbleef ik bij een gestreste drugsdealer in het centrum van Madrid. Madrid ervoer ik als gigantisch en statig. Met volle teugen genoot ik de cultuur die ik snoof.

Nu de stressvolle situatie bij de drugsdealer en coachsurfing host was afgerond had ik weer tijd om na te denken.

Het kwam in mij op dat de situatie begon te lijken op een film. De hoofdpersoon komt een personage tegen die heel anders is dan de meeste. Deze brengt hem in een situatie waar het avontuur begint.

In Enschede hadden dit soort avonturen ver van mij af gestaan. Mijn wereld was klein en veilig geweest. Drugsdealers had ik nooit eerder ontmoet. Die kende ik alleen uit films.

‘In films waren drugsdealers eigenlijk altijd gevaarlijke figuren’ Bedacht ik mij.

Die gedachte ging als een rilling door mij heen.