#6 je zult jaren ziek zijn

november 2009 – de gesloten afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis

De medicatie die ik kreeg sloeg niet aan. Mijn dopamine niveau bleef hoog, maar mijn lichaam was wel verdoofd.

Nog altijd interpreteerde ik de wereld op een psychotische manier. Al mijn mede patiënten hadden extra betekenis gekregen door de psychotische lens waarmee ik naar de wereld keek. Zo dacht ik dat een van de mannen die er rond liep een soort god was. Een vrouw die er rond liep zag er voor mij uit als een werkelijke heks.

Alles wat ik had meegemaakt was een magisch avontuur geweest. De opname voelde nog steeds als een magisch avontuur.

Pas toen ik na een paar weken andere medicatie kreeg kalmeerde mijn psychose. Het avontuur dat ik had meegemaakt was niet echt geweest. Deze perceptie verandering was rede genoeg om weer een afspraak te maken met de psychiater.

De hoofdpsychiater hield echter toezicht op ongeveer twintig patiënten. Als leider van deze afdeling was hij erg druk. Het duurde een paar weken voordat ik hem eindelijk weer een uurtje spreken.

‘Waarom wou je me spreken’ zuchtte de hoofdpsychiater psychiater vermoeid.

‘Het is me nog niet duidelijk waarom ik hier nu ben’ zei ik bijna dringend.

‘Omdat je psychotisch bent’ zuchtte de psychiater.

‘Psychotisch was’ corrigeerde ik.

Hij keek me serieus aan ‘dat moeten we nog even aanzien’ Hij maakte een notitie. ‘we moeten eerst zeker weten dat je niet langer psychotisch bent.’

‘Dat begrijp ik.’ Zei ik een beetje ongeduldig ‘ Ik wil echter snel weer terug naar mijn studie. Anders loop ik straks wel heel erg ver achter.’

‘Aan je studie moet je voorlopig maar niet meer aan denken.’ zei de psychiater zonder ophef ‘Het duurt meestal jaren voordat iemand herstelt van een psychose.

‘Jaren!’ zei ik geschrokken. ‘Dat kun je niet menen!’

De psychiater zag aan mijn reactie hoe heftig zijn uitspraak eigenlijk was geweest. ‘Dat geld voor de meeste mensen’ zij hij een beetje verontschuldigend ‘Reken er in ieder geval een jaar voor. Ga er maar van uit dat je dit studiejaar niet meer kan studeren.’

Mijn energie zakte in mijn schoenen. Een golf van angst stroomde door me heen. Tranen stonden plots in mijn ogen. Het feit dat een psychose minimaal een jaar hersteltijd vraagt, kwam als een shok. Dat was veel langer dan ik verwacht had.

‘Nee’ stamelde ik ‘Dat kan niet waar zijn’.

Even was het stil. Mijn wereld leek in te storten. Een jaar herstellen zou ook een jaar studievertraging betekenen. Dat zou betekenen dat ik niet langer met mijn vrienden in de klas terecht zou komen.

 ‘Maar ik wil gewoon studeren’ wist ik uit te brengen.

Wat de psychose zou betekenen voor de rest van mijn leven kwam de klap pas echt aan. Die realisatie herinner ik me als het meest pijnlijke wat ik ooit mee heb gemaakt.

Was het maar anders gelopen, had ik maar contact gezocht met mijn familie. Had ik maar rustig aan gedaan in Madrid. Als ik had geweten dat je zo ernstig ziek kan worden van onverantwoordelijk feesten en liften, dan had ik daar rekening mee kunnen houden. Dan had ik contact gezocht toen de eerste tekenen begonnen.

Had ik het kunnen voorkomen? Opnieuw keek ik kritisch naar wat er gebeurde naar wat ik dacht dat het begin was van de psychose.

Achteraf zou ik deze dagen beschrijven aan meerdere psychiaters en psychologen als de gebeurtenissen die vooraf gingen aan mijn psychose. Volgens hen zouden de gebeurtenissen in Madrid de eerste duidelijke tekenen van psychose zijn. Daar had ik anders moeten handelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.