# 5 Gebroken glas

Juli 2009 – op een dakterras in Barcelona

Twee jaar voor deze dagen had ik vier maanden gewerkt in Barcelona. Daar was mijn beste vriend Tony geweest, een Italiaanse jongen die net als ik 19 jaar was. Tony had plannen gehad om een wereldreis te maken, maar was blijven hangen in Barcelona omdat het hem zo goed beviel.

Het appartement was op de hoogste verdieping van een oud flatgebouw. Hij maakte vaak gebruik van het dakterras, waar wij regelmatig een biertje dronken.

Het dakterras had een aardig uitzicht over de stad, maar dat uitzicht was aan één kant geblokkeerd door een hoger deel.
‘Zouden we daar op kunnen klimmen’ vroeg ik spontaan. En wees naar het hoogste deel van het dakterras ‘Vanaf daar zal het uitzicht waarschijnlijk fantastisch zijn.’
 ‘Het kan’ zei Tony, zijn schouders ophalend.
Dat zag ik als toestemming.

Eerst klom ik op een soort schuurtje. Daar klom ik verder omhoog via deel van het dak dat uit glas bestond. Vanaf het glazen dak kwam ik op het hoogste deel van het gebouw. Het was een groot plat deel waar ik gemakkelijk kon rondlopen. Het uitzicht was voor mij de hele klim waard. Vanaf daar kon ik kilometers ver kijken.

‘Het uitzicht is geweldig! Kom ook hier!’ riep ik naar beneden.
‘Ik geloof het wel’ riep hij terug. ‘geniet jij er maar van!’

Ik was zo enthousiast dat ik drie keer dezelfde route nog eens ging beklimmen.

Toen ik de derde maal het glazen dak op klom pakte ik het glazen dak vast. Deze druk kon het dak niet aan. Pats!

Het glas brak onder mijn gewicht in meerdere stukken. Glasscherven schoten langs me heen, en ook door mijn been. Een gapende wond bij mijn knie was het bewijs dat daar een stuk glas langs geschoten was. Verder had ik gelukkig niets meer dan een paar schrammen.

Tony en zijn huisgenoten schoten mij te hulp. Voordat ik het wist was ik omringt door mensen die mij wouden helpen. ‘Het ziet er slecht uit’ zei er één.
‘We moeten het schoonmaken, hebben we blanke zeep? ‘ vroeg de volgende.
‘Het valt wel mee’ zei ik stoer ‘Gewoon een beetje Betadine lijkt me genoeg.’
‘We moeten het met zeep schoon maken’ zij de jongen weer.
‘Nee nee, Betadine werkt beter’ zei ik verward tegen hem. ‘ik weet wat ik doe, mijn moeder is verpleegkundige’
Zijn irritatie groeide. ‘Ik ben een dokter verdomme!’ schreeuwde hij.

Er viel een stilte, en ik herinnerde dat deze huisgenoot mij de dag ervoor uitgebreid had verteld dat hij net klaar was met zijn studie medicijnen.
‘oh oke prima’ zei ik. We maakte de wond schoon met blanke zeep.

Omdat deze jonge dokter geen faciliteiten had om de wond te hechten, brachten ze mij naar een EHBO post. Daar werd ik erg snel geholpen. Een uurtje na het incident had ik vijf hechtingen in mijn knie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.