# 4 Op de gesloten afdeling

November 2009 – in het psychiatrische ziekenhuis

Als je wel eens in een psychiatrische ziekenhuis bent geweest weet je dat het best schokkend kan zijn. Het is een gekkenhuis zoals je dat wel eens in films hebt gezien, alleen dan echt. Als je op bezoek bent bij mensen die je kent, die daarvoor zich heel normaal gedroegen, is dat best wel een heftige ervaring.

Het was ook een heftige gebeurtenis voor een goede vriend van mij, die mij in die tijd kwam opzoeken. Cyriel wist zijn ervaring achteraf nuchter te verwoorden:

 

Toen Albert in een gesloten afdeling zat ben ik hem een paar keer wezen bezoeken. Het was een aparte situatie: de laatste keer dat ik van Albert hoorde was alles nog goed. Ik had geen verstand van wat nou zo’n psychose eigenlijk betekende en al helemaal niet in welke omstandigheden die bij Albert tot stand waren gekomen. Dus hield ik mijn oordeel voor me en ging graag op bezoek bij Albert als vriend. Hopelijk kon ik hem motiveren om te herstellen.
 
Achter een aantal gesloten, een-richtings-verkeer, deuren kwamen we eindelijk in een gang terecht wat de gesloten afdeling werd genoemt. Achter een van die deuren aan de linker kant was een klein kamertje met Albert er in. Zelf ben ik opgegroeid op een boerderij, en ik word altijd een beetje claustrofobisch in afgesloten ruimtes, zeker als ze zo zwaar op slot zitten.  

Albert was langzamer dan normaal. Hij had donkere wallen onder zijn ogen. Zijn gelaatsuitdrukkingen waren moeilijk te nemen. Zijn stem was monotoon. Hij kwam heel emotieloos over.

Wat mij betreft had Albert gewoon wat frisse lucht nodig en open ruimte en een doel waarmee hij kon bezig zijn voor een dag. Een hele dag hout hakken bijvoorbeeld zou hem goed doen. Niet dit.

Hij leek het wel op prijs te stellen dat wij er waren. We hebben wat gekaart en een beetje gepraat.

En dat kan ik mij nog herinneren. De medicatie had mij erg rustig gemaakt, maar ook emotieloos. Nog altijd had ik overtuigingen die niet klopte.

De verhalen die ik vertelde waren nog erg warrig. Pas later zou ik kunnen vertellen hoe het kwam dat ik zo in de war was.

Achteraf denk ik dat ik in Barcelona al lichtjes manisch was. Manisch betekent dat iemand veel energie heeft. Die gene kan ook erg druk en erg warrig zijn. Iemand die manisch is gedraagt zich vaak erg onverantwoordelijk. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.