# 4 Geschoten glas

Vorige hoofdstuk #3

Het is vreemd om terug te denken aan deze dagen. Het was alsof ik een ander persoon was. Een stoerdere variant van mezelf die ook zeer onverantwoordelijk was.

‘Zouden we daar op kunnen klimmen’ vroeg ik spontaan. En wees naar het hoogste deel van het dakterras ‘Vanaf daar zal het uitzicht waarschijnlijk fantastisch zijn.’

Vanaf het deel waar ik stond klom ik op een soort schuurtje. Daar klom ik verder omhoog via een glazen dak, die tegenover nog een verhoging van het schuurtje stond. Tussen die twee muren klom ik naar het hoogste deel. Het was een avontuurlijke klim.

‘Het uitzicht is geweldig. Kom ook hier’ riep ik naar de Braziliaan.

‘Ik geloof het wel’ riep hij terug. ‘geniet jij er maar van!’

Ik was zo enthousiast dat ik drie keer dezelfde route ging beklimmen. De derde keer ging het echter mis.

Toen ik de derde maal het glazen dak op klom pakte ik het glazen dak vast. Deze druk kon het dak niet aan. Pats!

Het glas brak onder mijn gewicht in meerdere stukken. Glasscherven schoten langs me heen, toch belandde ik op mijn pootjes. Een gapende wond bij mijn knie was het bewijs dat daar een stuk glas langs geschoten was. De Braziliaanse ingenieur hielp me naar beneden.

De andere Brazilianen schoten mij te hulp ‘Het ziet er slecht uit’ zei er één.

‘Het doet niet zeer’ zei ik stoer. ‘komt goed’

‘We moeten het schoonmaken, hebben we blanke zeep? ‘ vroeg deze Braziliaan geconcentreerd.
Ik greep mijn EHBO pakketje uit mijn backpack om er Betadine op te doen.
‘We moeten het met zeep schoon maken’ zij de jongen weer.
‘Nee nee, Betadine werkt beter’ zei ik tegen hem. Zeep leek mij geen goed idee.Hij herhaalde zijn standpunt ‘Zeep werkt beter’.
‘nee nee, Betadine’ zij ik geërgerd. ‘ik weet wat ik doe, mijn moeder is verpleegkundige’
Zijn irritatie groeide. ‘Ik ben een dokter verdomme!’ schreeuwde hij.

Er viel een stilte, en ik herinnerde dat hij inderdaad medicijnen had gestudeerd.

We maakte de wond schoon met blanke zeep.

Even later zaten we bij een EHBO post waar een Afrikaanse dokter mijn knie hechte. Nog nooit was ik zo snel en goed geholpen.
‘Kan ik hierop lopen?’ vroeg ik hem.
‘niet al te veel’ zei de dokter bedachtzaam ‘Probeer een paar dagen rustig aan te doen.’

Het waren een paar gekke dagen geweest, maar ik had nog niet de tijd genomen om me dat helemaal te beseffen. Tot dan toe leek het een hele leuke vakantie met veel avontuur. Achteraf zou ik concluderen dat ik in Barcelona manisch was.

 Manisch betekent dat iemand veel energie heeft, erg druk en erg warrig kan zijn. Iemand die manisch is gedraagt zich dan ook meestal erg onverantwoordelijk. Ook krijgt iemand die manisch is meer prikkels binnen. Emoties zijn versterkt. Bovendien kan een manie lijden tot een psychose. De eerste tekenen van de psychose begonnen echter pas in Madrid.

Wat vind je tot nu toe van mijn boek?

Volgende hoofdstuk #5 Couchsurfen in madrid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.