#3 De sjamaan van Catalunya

Op mijn achttiende verjaardag was ik vertrokken naar Australië, waar ik acht maanden had met een backpack had rondgetrokken. Ik had het zo naar mijn zin gehad dat mijn dat ik het jaar erna nog een reis zou maken door centraal en zuid Amerika.

Door al het reizen was ik erg verandert, en niet alleen in positieve zin. De zelfverzekerdheid die ik had gekregen van mijn reizen was een beetje doorgeslagen. Het idee dat ik elke grens kon overschrijden begon mentaal voor problemen te zorgen. Drank, slapeloze nachten, gekke feestjes en af en toe drugs waren onderdeel van mijn bestaan. Dit vond ik er gewoon bij horen.

Altijd was ik op zoek naar meer avontuur. Meer ervaringen.

Na de pool party, om vier s ’nachts, ging ik met de party bus terug naar het Centrum van Barcelona, Plaza Catalunya. Op dit grote plein stonden ik en een aantal jonge mensen enthousiast na te praten.

Een klein mannetje kwam aanrijden op een klein fietsje. Met veel plezier botste hij tegen een grote steen aan, sprong van het fietsje en knoopte een gesprek aan met een van de feestgangers.

Het was een klein, ongewassen mannetje met een rugzak vol rommel. Zijn ogen straalde van geluk, en vrolijk praatte hij met iedereen die maar wou luisteren. En dat wou ik wel, en was nog helemaal niet moe.

Nu was ik ook wel een beetje naïef in die tijd. Zolang het niet om geld ging was ik gemakkelijk te overtuigen.

Hij vertelde me over Catalonië dat tot de zeventiende eeuw een apart land was geweest. Nog steeds voelden de Catalanen zich geen Spanjaarden. Ze hebben een eigen taal, eigen wetten en eigen feestdagen. Een eigen Identiteit. Hij noemde zichzelf een vader van de straat.

‘heb je zin om een stuk mee te lopen’ zij hij tegen mij ‘dan laat ik je het ware Catalonië zien.’
En dat heb ik gedaan

Het gesprek vond ik zo interessant dat minstens drie uur met hem rond heb gelopen door buitenwijken van Barcelona. Ondertussen kwam de zon op en werd Barcelona wakker. Deze wandeling maakte veel indruk op mij. Tot dan toe had ik alleen het centrum van Barcelona gezien. De buitenwijken leken veel vriendelijke. De sjamaan vertelde over hoe de mensen hier met elkaar leefden en voor elkaar zorgden. Het kwam op mij over als een plek waar mensen veel meer in verbinding staan met elkaar.  

Het was een beetje een vreemde situatie. De man die claimde dat hij een sjamaan was, was duidelijk een zwerver. Hij droeg een tas bij zich waar onder anderen een fles sterke drank in zat wat hij Gasolina noemde, en zo nu en dan van dronk.

Hij werd echter wel een aantal keer met respect aangesproken door een paar mensen die we tegenkwamen. ‘Dat zijn mijn zonen. Zonen van de straat die ik help als Sjamaan.’ Hoe langer ik met hem praatte, hoe meer ik realiseerde dat deze man, hoe bijzonder dan ook, in de war was. Uiteindelijk besloot ik afstand te nemen.

Het lukte mij ook niet om de man te onderbreken. Hij bleef maar doorpraten over de mensen die hier in de buitenwijken leefden. Op gegeven had ik het een beetje gehad en nam ik een beetje geforceerd afscheid van hem.  Op gegeven moment had ik er wel en besloot zelf mijn weg terug te vinden naar het appartement waar ik verbleef. Ik raakte echter hopeloos verdwaald, en afgeleid door wat ik om mij heen allemaal zag. Het zou de hele dag duren voordat ik weer terug zou gaan naar mijn het appartement waar ik verbleef.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.