#3 De achtertuin en de Braziliaan

In één van de tuinen zag ik een poort deur die naar de straat ging. Ik hoopte dat ik die deur  vanuit binnen makkelijk kon openmaken. Het laatste stuk sprong ik naar beneden. ‘Er is geen weg terug’ zag ik gespannen. Snel liep ik naar de deur die mij van vrijheid zou voorzien. Helaas was deze op slot. Nu zat ik vast in een achtertuin.

Het is wel een avontuur zo’ dacht ik om mezelf moed in te praten. Ik lachte om mijn eigen onbenulligheid.

Ineens hoorde ik een zachte tik op het raam van het huis. Geschrokken keek ik om. Een klein kindje, van een jaar of 4 zwaaide naar me. Ik zwaaide terug. Het kindje wees naar mij en zei iets naar iemand.

Een vrouw kwam naar het raam met nog een kind op haar arm. Voorzichtig kwam ze naar de deur, en sprak me in een rustige toon aan in het Spaans.

Ik smoesde dat ik verdwaald was en ze maakte de deur voor mij open.

Ondertussen had ik al meer dan veertig uur niet geslapen, en ook nauwelijks gegeten of gedronken. Ik was aan de ene kant uitgeput, maar aan de andere kant enthousiast van de avontuurtjes zoals de bovenstaande die ik meemaakte. En zo maakte ik die dagen allerlei avontuurtjes mee. Meer dan ik kan vertellen in dit boek.

Die avond stond ik op het dakterras van Tony’s flat Midden in Barcelona. Ik was aan de praat geraakt met één van de jongens.

‘We groeiden alle vier op in dezelfde favela in Rio de Janeiro’ vertelde hij. ‘we hadden geen ouders, en zorgden min of meer voor elkaar. We kennen elkaar al heel ons leven.’

‘Goh, hoe kwamen jullie aan geld voor eten?’ vroeg ik hem.
‘We verkochte allemaal dingen’ vertelde hij. ‘Sigaretten, koekjes, drinken’ Hij lachte. ‘Die jongen die nu dokter is verkocht condooms. Hij maakte gebruikte condooms schoon, pakte ze opnieuw in en verkocht ze.’
‘Nee!’ zei ik ongelovig.
‘Ja echt! Hij verdiende er goed geld mee.’

Er viel een stilte.

‘Maar hoe kan het dan dat jullie zijn gaan studeren?’

‘Later kwam er een NGO die ons naar school stuurde. Vanuit daar hebben we uiteindelijk ook een studiebeurs kunnen krijgen.’

Mijn respect voor hun groeide: ‘Goh, en nu zijn jullie allemaal klaar met studeren.’ Dat moet wel een goed gevoel geven.’

‘Ja zeker, met deze reis vieren we het feest dat het gelukt is!’ zei hij met een tevreden lach.

Dit was de zoveelste keer dat ik onder de indruk was van een levensverhaal dat ik hoorde. Het was een van mijn favoriete onderdelen van reizen: ‘mensen leren kennen’. Of het nu een rondreizende programmeur, een Canadese jager of iemand de Israëlisch geheime dienst was, ik was altijd benieuwd naar de levensverhalen. Het ene verhaal was nog spectaculairder dan de ander. Het deed mij realiseren hoe groot en divers de wereld eigenlijk was.

Volgende hoofdstuk # 4 Geschoten glas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.