#1 Psychotisch in een instelling

Een luide klop op mijn deur. ‘ontbijt’ zei een stem. Verschrikt keek ik rond de zon verlichte kamer. Verward keek ik rond.

De kamer was chaotisch en netjes tegelijkertijd. Een explosie aan kleding uitte zich in een hoek van de kamer. Een andere hoek was leeg, en in de derde hoek lag ik op een bed. Er hing niks aan de witte muren. Het was bedoelt als een prikkel arme omgeving.

 Nog steeds begreep ik niet waarom hier was. Waarom hadden mijn moeder en broer mij hier achtergelaten? Wat was dit voor vreemde plek?

Mijn hoofd zat vol van de vele avonturen die ik de maanden ervoor had meegemaakt. Ik kon er geen vat op krijgen.

Over een ziekenhuisgang liep ik naar een woonkamer met de zelfde soort meubels en dezelfde prikkelarme interieur. Daar schoof ik aan bij het ontbijt.

Ondanks de prikkelarme omgeving was ik nog steeds overprikkeld. De verwardheid in mijn hoofd uitte zich door een onrustige ingetrokken houding. Ik wou niemand aankijken, en eigenlijk zo snel mogelijk weer terug naar mijn kamer.

‘Is er iets Albert?’ vroeg een verpleegkundige

‘Nee!’ snauwde ik tegen haar, stond op en begon te ijsberen door de kamer.

Gedachtes en herinneringen raasden verward door mijn hoofd ‘Ze begrijpen me verkeerd. Ze snappen er niets van. Het komt omdat ik zoveel heb meegemaakt.’

De verpleging keek elkaar bezorgd aan. ‘Hij is erg in de war’ hoorde ik ze fluisteren.

In Arnhem was ik opgenomen in een Psychiatrisch Ziekenhuis. Hier worden mensen opgenomen die een ernstige psychologische stoornis hebben. Ik zat daar omdat ik psychotisch was.

Later die dag had ik een afspraak met de psychiater, en het hoofd van de afdeling waar ik zat. Hij zou mij vertellen waarom ik hier was.

Het was een man van in de 50, met kalend grijs haar en een bril. Streng zat hij achter een groot bureau, in een dure leren bureaustoel. De muur was bekleed met diverse diploma’s en krantenkoppen. Hij zette zich neer als een absolute expert en autoriteit.

Hij sprak zo duidelijk mogelijk tegen mij.

‘je bent psychotisch’ zij hij terwijl hij mij doordringend aankeek ‘weet je wat dat betekend?’

‘dat ik dingen heb meegemaakt die jullie niet kunnen begrijpen’ zij ik geërgerd. Er was me al drie keer uitgelegd wat een psychose was.

Een psychose betekend dat je wanen of hallucinaties ervaart. Iemand die psychotisch is erg in de war en heeft geen grip op de realiteit.

De psychiater leunde achterover in zijn leren bureaustoel ‘zo Albert, vertel me eens hoe het kwam dat jij psychotisch werd?’ Wat ging er aan vooraf? Waarom zit je hier nu?

Het antwoord op zijn vragen flitste in beelden aan mij voorbij. Beelden van Barcelona, Madrid en Lissabon. De onbegrijpelijke dingen die ik had meegemaakt kon ik onmogelijk samenvatten in een gesprek van een uurtje. Bovendien was ik op dat moment zo in de war, dat het niet lukte om te beschrijven wat ik ervaren had.

Mijn ogen keken hem recht aan ‘Ik kan er wel een boek over schrijven zij ik.’

Hij leunde achterover ‘Het is een goed idee om alles op te schrijven. Dat werkt heel therapeutisch’.

In mijn gedachten was ik er al aan begonnen. Maar waar zou mijn verhaal moeten beginnen? Tijdens het eerste jaar van mijn studie? Tijdens mijn reizen ervoor? Of moest ik direct naar de belangrijkste gebeurtenissen gaan die vooraf gingen aan de psychose. De liftreis door Frankrijk en Spanje, De feesten in Barcelona.

Barcelona, ja, dat is waar werkelijk de eerste tekenen van psychologische problemen begonnen. Een paar dagen voordat de psychose het echt zou losbarsten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.