Psychotisch

Een luide klop op mijn deur. ‘Ontbijt’ zei een stem. Verschrikt keek ik rond de zon verlichte kamer. Verward keek ik rond. De kamer was chaotisch en netjes tegelijkertijd. Een explosie aan kleding uitte zich in een hoek van de kamer. De andere hoeken waren leeg en schoon.

        Over een ziekenhuisgang liep ik naar een woonkamer met de zelfde soort meubels. Er hing niets aan de witte muren. Alles was steriel schoon en netjes.

        Nog steeds begreep ik niet waarom ik hier was. Waarom hadden ze mij hier achtergelaten? Wat was dit voor vreemde plek?

        In de huiskamer schoof ik aan bij het ontbijt, samen met de andere verwarde patiënten. Deze leken mij geërgerd aan te staren. Ik was laat. Ondanks de prikkelarme omgeving was ik nog steeds overprikkeld. De verwardheid in mijn hoofd uitte zich door een onrustige, ingetrokken en chaotische houding. Ik wou niemand aankijken, en eigenlijk zo snel mogelijk weer terug naar mijn kamer.

        Mijn hoofd zat vol van de vele avonturen die ik de maanden ervoor had meegemaakt. Het was niet te begrijpen dat juist die avonturen hier zouden eindigen. ‘Is er iets Albert?’ vroeg een verpleegkundige. ‘Nee!’ snauwde ik tegen haar, stond op en begon te ijsberen door de kamer. Gedachtes en herinneringen raasden verward door mijn hoofd ‘Ze begrijpen me verkeerd. Ze snappen er niets van. Het komt omdat ik zoveel heb meegemaakt.’

        De verpleging keek elkaar bezorgd aan. ‘Hij is erg in de war’ hoorde ik ze fluisteren.

        In Arnhem was ik opgenomen in psychiatrisch ziekenhuis de Braamberg. Hier worden mensen opgenomen met een ernstige psychologische stoornis. Ik zat daar omdat ik een psychotisch had.

        De psychiater was een man van in de vijftig, met kalend grijs haar en een bril. Streng zat hij achter een groot bureau, in een dure leren bureaustoel. De muur was bekleed met diverse diploma’s en krantenkoppen. Hij zette zich neer als een absolute expert en autoriteit. Hij was het hoofd van de gesloten afdeling, waar ik zat. Hij sprak zo duidelijk mogelijk tegen mij. ‘Je bent psychotisch’ zei hij terwijl hij mij doordringend aankeek ‘Weet je wat dat betekend?’

        ‘Dat ik dingen heb meegemaakt die jullie niet kunnen begrijpen’ zei ik geërgerd. Er was me al drie keer uitgelegd wat een psychose was. ‘maar het klopt niet!’ zei ik en staarde uit het raam. Even was ik stil. Plots begon ik weer te praten ’Er was een onzichtbaar monster! Het was een magisch avontuur! Ik kon magie! En tijdreizen!’ zei ik vol overtuiging.

        De psychiater leunde achterover in zijn leren bureaustoel ‘Ga eens terug naar het begin’ zei hij rustig. ‘Wat ging er aan vooraf?’ Het antwoord op zijn vragen flitste in beelden aan mij voorbij. Beelden van Barcelona, Madrid en Lissabon. De onbegrijpelijke dingen die ik had meegemaakt kon ik onmogelijk samenvatten in een gesprek van een uurtje. Mijn ogen keken hem recht aan ‘Ik kan er wel een boek over schrijven zei ik.’ Hij leunde achterover ‘Het is een goed idee om alles op te schrijven. Dat werkt heel therapeutisch’ zei hij nonchalant. ‘maar daar zou ik nu niet aan beginnen. Nu is het belangrijk dat je eerst tot rust komt.’

        In mijn gedachten was ik echter al begonnen aan het boek. Het zou goed zijn om te beginnen bij  belangrijke gebeurtenissen die vooraf gingen aan de psychose. Moest ik dan beginnen bij het liften of bij de feesten in Barcelona?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.