# 1 De oversteek

juni 2009

We stonden langs de reling van een driebaans snelweg. Een minuut die een uur leek te duren stonden we te wachten op een opening. Auto’s raasden voorbij en toeterde naar ons. Dit was gevaarlijk. Maar de weg terug was net zo gevaarlijk.

We waren vanuit Nederland gelift door Luxemburg en Frankrijk. In de buurt van Lyon hadden we ons eerste nacht wild gekampeerd. Vanuit daar hadden we gelift tot een benzinestation bij Montpellier. Een Fransman die alleen Frans sprak had ons naar de verkeerde snelweg gebracht. Dit was 2009, en ik had geen GPS met een maps op mijn mobiel, dus we keken op een kaart. We zagen dat we op de A61 richting Toulouse zaten, terwijl we naar de A9 wouden richting Barcelona. De makkelijkste optie in mijn ogen was rechts omkeer op de A61, en over te steken bij het benzinestation. Want, zo beredeneerde ik, als we er af gingen bij een klein plaatje zou het heel moeilijk zijn een lift terug te krijgen in de juiste richting. Een tip voor lifters, liever een tankstation te vroeg uitstappen dan te laat..

De toeterende auto’s ontmoedigde ons om te bewegen. Het was zo druk dat we minuten lang geen kans zagen om over te steken. Tot eindelijk het moment kwam dat er een gat viel tussen viel ‘Nu!’ schreeuwde Rens en we begonnen te rennen. We hadden nog nooit zo hard gerend,  met een backpack.

Voor deze liftreis had ik geen psychose. Maar om het nu een verstandige levensstijl te noemen. Ik was student, “open minded” en erg overtuigd van mezelf. Achteraf gezien was ik een verwend snotjong die, redelijk, verslaaft was aan rijzen en de dopamine die avontuur kan geven. Ik was erg onverstandig, en die onverstandigheid zou leiden tot een psychose. Waarschijnlijk waren de eerste tekenen daarvan aanwezig in Barcelona.

Afijn, ons lift avontuur bracht ons naar Barcelona waar we konden verblijven bij de Italiaan Tony. Hem had ik een jaar ervoor ontmoet toen drie maand in Barcelona had gewerkt.  In Tony ’s flat verbleven op dat moment ook 4 Braziliaanse erasmus jongens, vrienden van zijn erasmus periode in Lissabon. Tony had ik ontmoet via couchsurfing en hij was zeer gastvrij.

Rens had bij het idyllische strand zich vergeten in te smeren en was hevig verbrand. Zo erg verbrand dat hij brandblaren had gekregen op zijn schouders. Hij kon zijn backpack alleen nog voor zich dragen. ‘Op deze manier kan ik onmogelijk liften’ zei hij teleurgesteld.

Rens was een klasgenoot en goede vriend geworden die net zo gek was van Avontuur. Hij was wel een paar jaar ouder, en kende zijn grenzen een stuk beter. Hij besloot dan ook terug te gaan naar Nederland.

Blaren zoals deze gaan niet zomaar weg.’ had hij gezegd.  ‘hier heb ik de rest van de zomer nog last van’

Ik gooide mijn backpack naast mij neer en plofte op de bank van het kleine smerige appartement. Ik keek Rens doordringend aan: ‘Rens, waarom kun je niet meer verder gaan?’ Rens keek mij nog eens goed aan om te kijken of ik er wel helemaal bij was. ‘Ik begrijp heel goed dat je in Barcelona wilt blijven, Je hebt hier vorig jaar 3 maanden gewoond en gewerkt.
‘Uitgaan in de zomer in Barcelona is het beste uitgaansleven dat ik ken!’ zei ik stellig  ‘Mede omdat het gewoon een stuk goedkoper is dan in Nederland.’

Rens zou nog 1 nacht mee uitgaan en me vervolgens ‘alleen achterlaten.’ Hij zou hier spijt van krijgen. ‘Je kwam toen al heel manisch op mij over.’ Zou hij me een jaar later vertellen ‘De manier waarop je je gedroeg was niet normaal. Je was super energiek en wou altijd meer doen. Ik had moeten weten dat er psychisch iets mis met je was.‘

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.